**
Спрабаваў згадаць хоць адну жанчыну НАСТАЎНІКА.
Няма... Вы ж разумееце, што настаўніца не -- Настаўнік.

**

**

Тыдні два таму ішоў каля Галоўпошты. Глянуў на другі бок праспекта, механічна прачытаў афішу на кінатэатры "Цэнтральны" -- "УКРОЩЕНИЕ СОПЛИВЫХ"...
Вось назвы фільмаў пайшлі... Грып пачаўся, а яны жартуюць. Пачаў углядацца -- "УКРОЩЕНИЕ СТРОПТИВЫХ".

И першая і другая назвы падыходзяць да кніжкі крытычных артыкулаў пра маладую паэзію.

**

**

Ехаў у панылым тралейбусе з ускраіны ў цэнтар. На прыпынку ўвалілася п’яная кампанія: два чырвонатварых дзядзькі ў гадах і дзве цёткі з залатымі зубамі.
У іх былі валізы з пляшкамі і ежай і гармонік... Відаць не дагулялі… Селі цёткі з дзядзькамі ў канцы тралейбуса і пачалі спяваць… Спявалі! Я пашкадаваў, што спявакі выйшлі на два прыпынкі раней за мяне. Яны падзякавалі слухачам. Пасажыры тралейбуса правялі кампанію апладысментамі.
Не так і важна хто ты, як выглядаеш. Галоўнае, наколькі добра ўмееш сваю справу рабіць.

**

*
Замова

У чацьверг, пасярод дня, званок на мабілку. Тэлефонны нумар неверагодна доўгі. Першая думка – тэлефануюць з Масквы па справах. Пачынаю гаварыць і тут высвятляецца, што са мной размаўляе незнаёмая жанчына з Амерыкі. Яна кажа, што даўно шукае мой электронны адрас і тэлефон. У жанчыны да мяне прапанова-просьба. Яна выказвае жаданне, каб я напісаў артыкул пра свайго інстытуцкага выкладчыка – Хаіма Майсеевіча Ліўшыца. Нагода для напісання артыкула – стогоддзе мастака. Я пагаджаюся і нават не пытаю пра памер артыкула і выданне для якога давядзецца пісаць. Я добра памятаю Ліўшыца і мне ёсць што згадаць. У мяне просяць дазволу, каб перадаць мой тэлефон жонцы і сыну Ліўшыца, якія жывуць у Чыкага. Пагаджаюся, тым больш, што для артыкула спатрэбяцца фотаздымкі, якіх у мяне няма. Пагаварыў ветлівай жанчынай. Вярнуўся дамоў позна ўвечары.

Раніцай паглядзеў даведнік.
Х. М. Ліўшыц нарадзіўся ў Віцебску ў 1912 годзе. Да стагоддзя яшчэ два гады, а амерыканскія сваякі і знаёмыя пачалі клапаціцца і рыхтавацца.

**

**
На "Купалаўскай" у вагон метро ўвайшло сем вайскоўцаў-курсантаў. Зімовыя шапкі з кукардамі, бушлаты, плямістыя штаны, чорныя боты. На тварах аднолькавыя марлевыя павязкі салатавага колеру... Я спужаўся крыху.
А яшчэ кажуць, што танкі гразі не баяцца.

**