“Платон мне сябра, але ...” Ну, вядома, Сяргей Харэўскі не Платон, а я не ... Размова не пра трухлявы дамок на вуліцы Камсамольскай, які знеслі ўчора, не пра новую ратушу, не пра гатэль “Еўропа”, не пра бібліятэку, а пра рэч празаічную, але без якой нельга жыць. Размова пра ўнітаз. Прыходзіце вы у госці, заходзіце ў прыбіральню, а вам гаспадары і кажуць, што нельга іх унітазам карыстацца, бо ён гістарычная каштоўнасць. Унітаз той, і, сапраўды, выглядае інвалідам усіх войнаў. Брудны, дзе сіняй, дзе чорнай ізаляцыйнай стужкай перавязаны, скочам і пластырам залеплены, вада у ім булькаціць, на падлозе мокрая ануча. Смурод невыносны... Вы кажыце гаспадарам, што замяніць яго трэба, і не карыстацца вядром, дваццаць першае стагоддзе на двары. А яны пачынаюць тлумачыць пра гістарычную каштоўнасць, пра аўтэнтычнасць, пра этыку і эстэтыку... Усё гэта вы б маглі выслухаць, каб маглі трываць... Зрэшты, я ўсё і сказаў. Дамы, у першую чаргу, для таго, каб у іх жыць было зручна, а прыбіральні, для таго, каб там патрэбы спраўляць. І калі спарахнелыя дамы зносяць, а на іх месцы будуюць новыя, то я за гэта. Старое знікае, а новае нараджаецца. Горшым ад гэтага горад не робіцца.
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
ul_sciapan) wrote,
