| прырода |
[21 Nov 2009|03:44pm] |
**
На канькі і лыжы зніжкі.
А на парасоны гандляры паднялі кошты.
Вось такая зіма на Беларусі.
**
|
|
| вуліцы і людзі |
[21 Nov 2009|11:07am] |
**
Бочкі з півам былі рудыя і непрывабныя, а піва смачнае. Бочкі тыя стаялі на колах, іх прычэпам прывозіла шэрая грузавая машына. Падключалі два чорных гумовых шланга, пускалі ваду, каб келіхі мыць, і гандлявалі півам. Бочак было тры. Адна на плошчы, побач са сталоўкай, насупраць фантана. Другая пры шашы, на аўтобуснай станцыіі, пад каштанамі, паблізу галантэрэйнай крамы. Трэццяя побач з гастраном. Вось тую, далёкую, падлеткі з Кастрычніцкай і зламілі. Адагнулі рог жалезных дзвёрак. Віталік засунуў руку і адкруціў кран. Віцька перарэзаў чорны шланг па якім брудная вада сцякала ў каналізацыйны люк. Піва пачало вылівацца. Пяцёра падлеткаў злілі два вядры піва і прынеслі яго ў сутарэнні, пад нашым домам. Яны і мяне запрашалі тым півам пачаставацца. Гукалі з сутарэнняў праз малое вакенца іржавай сеткай забранае, але я не пайшоў, бо нечым быў моцна заняты. Хоць забі, чым такім заняты -- не згадаю. Другое вядро піва хлопцы дапіць не паспелі. Міліцыянеры з дружыннікамі дзверы ў сутарэнні высадзілі. Потым Віталік на Віцьку сварыўся, што той кран у бочцы не закруціў і міліцыянеры заўважылі, як піва ў каналізацыю цякло…
**
|
|
| ВУЛІЦЫ І ЛЮДЗІ |
[21 Nov 2009|10:03am] |
**
Вуліца Садовая ціхая. І людзі там спакойныя. Нават і расказаць няма чаго пра гэтую вуліцу з прыватнымі дамкамі і прыгожай назвай. Хіба што як на ёй знайшлі толікаву руку. Сабака выцягнуў руку на асфальт і трыбушыць пачаў. Убачыў гаспадар, загадаў, каб цуцык брыду кінуў. А сабака кідаць не хацеў і да гаспадара не ішоў… Потым і астатнія часткі Толіка пазнаходзілі: ногу, галаву, тулава. Хлопцы вучыліся ў адной школе, бо жылі на Садовай. Толік з’ехаў на шабашку першым, а потым і суседзяў у сваю брыгаду запрасіў. Жэнька з Ігарам паехалі, папрацавалі. Казалі, што Толік не разлічыўся з хлопцамі. Вось яны і не даравалі яму. Вуліца Садовая самай ціхай і спакойнай лічылася, з Кастрычніцкай, ці Першамайскай -- не параўнаць.
**
|
|
| назіранне |
[20 Nov 2009|09:07pm] |
**
ТЕЛІК НАРАДЖАЕ ТЁЛАК.
**
|
|
| дажджы |
[20 Nov 2009|04:16pm] |
**
Такі вялікі парасон
падаравала жонка…
А ходзім кожны пад сваім.
**
|
|
| вуліцы і людзі |
[20 Nov 2009|08:33am] |
**
Вуліца Кастрычніцкая заканчваецца возерам. Там яшчэ і сёння растуць вялікія таполі, паміж асфальтам і вадой. Шурка пахваліўся, што перамахне возера за паўгадзіны. Шурка дужы, на флоце служыў. Скінуў адзежу на пясок і паплыў. Цёмна было – горача і задушна. Мы стаялі і глядзелі як Шурка плыве. А потым плавец знік…І рыба не плёхала.
Мы пабеглі да сёмага дома. Назаўтра Шурку шукалі невадам, баграмі дно мацалі…Мы – падлеткі, якія бачылі Шурку апошнімі, хадзілі па беразе. Было горача, але купацца не хацелася. І вадалазы тапельца не знайшлі…
Шурку ўбачыла жанчына з сёмага дома, што па Кастрычніцкай. Гэта было праз тры дні, пасля навальніцы. А пасля пахавання мы пайші купацца на возера. Вада была непрыемна цёплая, як падагрэтая. З тыдзень возера не пераплывалі, а потым на Шурку забыліся, як і не жыў марак.
**
|
|
| вучэльня |
[19 Nov 2009|09:19pm] |
**
Я Ў ВУЧЭЛЬНІ 1974 год.
**
|
|
| НАСТАЎНІК |
[19 Nov 2009|07:15pm] |
**
Спрабаваў згадаць хоць адну жанчыну НАСТАЎНІКА.
Няма... Вы ж разумееце, што настаўніца не -- Настаўнік.
**
|
|
| кот Барсік |
[19 Nov 2009|06:24pm] |
**
Фотку не стаўлю, каб не шкадавалі...
Рабіць катУ Барсіку кастрацыю, ці няхай чалавекам жыве?
Учора кот разбіў мой мабільнік. Але кастрацыя не помста...
**
|
|
| графіка |
[19 Nov 2009|09:24am] |
**
ЖАН БАТІСТА ПІРАНЭЗІ. ВЯЗНІЦЫ. 1981 год. папера. туш.
**
|
|
| кулінарнае |
[18 Nov 2009|09:11pm] |
**
**
Цыбуля колцамі. Селядзец тлусты срэбна-чорны. Алей залаты блішчыць. Бульба вараная… Посуд белы ў кветачкі сінія. Нож. Відэлец. Хлеб. Чарка. Марк. Шагал. Віцебск. Год 1919. Вечар.
**
|
|
| мой менск |
[18 Nov 2009|05:48pm] |
**
МЕНСК. ВЯСНА 1982. папера, акварэль.
**
|
|
| вуліцы і людзі |
[18 Nov 2009|02:06pm] |
**
ЧЭМПІЁН. Мы басцяліся па вуліцах, гарышчах і сутарэннях, біліся, палілі бацькоўскія папіросы, ганялі на “лайбах” па Гэ Пэ....
Сашка ж трэніраваўся, выступаў на спаборніцтвах і перамагаў. Настаўнікі і бацькі ставілі яго нам у прыклад.... Потым ён стаў чэмпіёнам і атрымаў медаль. А потым пачалося дарослае жыццё. Сашка быў трэнерам, бандзітам, бізнесменам, а потым, яму ўсё надакучыла. Аднакласнік кінуў піць. Завязаў раптам, без падрыхтоўкі. Гэта так усіх здзівіла, што з гэтай падзеі, ці ўчынка пачыналася кожная размова-сустрэча з былымі аднакласнікамі. Прайшло два гады – Сашка кінуў паліць... Завязаў. Пачалі гаварыць пра гэта. Паміж алкаголем і тытунём быў яшчэ адзін учынак – Сашка кінуў каханку, але пра гэта амаль ні хто не ведаў... Ён жыў колькі гадоў ціха, пра яго не было нават чуваць. А потым узяў і скочыў з дванаццатага паверха.
Той ноччу на небе гарэла поўня, яркая і недасяжная, як медаль...
**
|
|
| крытыка |
[17 Nov 2009|09:51pm] |
**
Тыдні два таму ішоў каля Галоўпошты. Глянуў на другі бок праспекта, механічна прачытаў афішу на кінатэатры "Цэнтральны" -- "УКРОЩЕНИЕ СОПЛИВЫХ"...
Вось назвы фільмаў пайшлі... Грып пачаўся, а яны жартуюць. Пачаў углядацца -- "УКРОЩЕНИЕ СТРОПТИВЫХ".
И першая і другая назвы падыходзяць да кніжкі крытычных артыкулаў пра маладую паэзію.
**
|
|
| вакно |
[17 Nov 2009|07:26pm] |
**
ПАРК
**
|
|
| фота |
[17 Nov 2009|09:17am] |
**
Калі меркаваць па фотаздымках, то жыццё – колькасць успышак святла.
**
У мяне ёсць знаёмы. Ён фатаграфуе і фатаграфуецца з усімі хоць колькі вядомымі асобамі: літаратарамі, навукоўцамі, артыстамі... Часам нахабна і бессаромна прымушае, угаворвае зняцца з ім.
Ад тых каляровых здымкаў павявае халадком пасмяротных публікацый.
**
|
|
| цяжка быць богам |
[16 Nov 2009|06:25pm] |
**
Пісьменнік стварае словамі героя. Надае яму жыццё, няхай і літаратурнае. Але многія прыдуманыя літаратурныя героі жывуць тысячы гадоў…
І Багі – літаратурныя героі…
Пісьменнік ведае лёс свайго героя… Ведае, як той пражыве, што зробіць, каму здрадзіць, які подзвіг здзейсніць, як і пры якіх абставінах сканае… Цяжка быць пісьменнікам. Цяжка быць Богам.
**
|
|
| людзі і рэчы |
[16 Nov 2009|06:01pm] |
** http://artbrus.livejournal.com/
Многія звыклыя рэчы валодаюць чароўнымі якасцямі і здольнасцямі.
Раней, калі ў маёй кватэры стаяў стары дзвярны званок, то па яго металічна-эектрычным гучанні, я беспамылкова вызначаў госця. Не, я не ведаў, хто стаіць на лесвіцы: мужчына, жанчына, дзіцёнак. Але адчуваў іншае -- з добрай, ці кепскай навіной той чалавек да мяне з’явіўся… Тое ж было і са старым дыскавым тэлефонам. Чаму так адбывалася? Як кнопка званка, адно па дотыку пальца, здагадвалася і падказвала мне – невядома. Але так было…
Я веру ў цудоўныя якасці многіх рэчаў.
**
|
|
| navigation |
| [ |
viewing |
| |
most recent entries |
] |
| [ |
go |
| |
earlier |
] |
|
|
|
|
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
ul_sciapan's journal